از دو که حرف می زنم از چه حرف می زنم

درباره‌ کتاب:

موراکامی در در سال ۱۹۸۲ و از سن ۳۳ سالگی دویدن را به طور جدی آغاز کرد. او حالا هفتاد و سه ساله است. هر روز، چهار صبح بیدار می‌شود، پنج‌شش ساعت می‌نویسد و سپس نُه کیلومتر می‌دود. هاروکی موراکامی در از دو که حرف می زنم از چه حرف می زنم از تجربه‌ی بیست‌وسه سال دویدن‌ روزانه، شرکت مستمر در مسابقات ماراتن و تأثیر آن بر روند نویسندگی‌اش نوشته است. با خواندن این کتاب متوجه می‌شویم که دنیای موراکامی سرشار از تنهایی، سخت‌کوشی و مقاومت است. اگر خواننده‌ی ثابت آثار موراکامی باشید، وارد شدن به جهان شخصی او و شنیدن خاطراتش برایتان بسیار جذاب و تأثیرگذار خواهد بود، اما اگر از طرفداران این نویسنده هم نباشید، از این کتاب لذت خواهید برد و پشتکار و سرسختی هاروکی موراکامی برایتان الهام‌بخش خواهد بود.

درباره‌ نویسنده:

هاروکی موراکامی در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۹ در کیوتو ژاپن به دنیا آمد، پدر و مادر او هر دو معلم ادبیات بودند. وی تحصیلات خود را در دانشگاه هنرهای نمایشی واسدا گذراند و در سال ۱۹۷۱ با همسرش یوکو ازدواج کرد. موراکامی از دوران خردسالی خویش علاقه‌مند به موسیقی و فرهنگ غربی بود. این گرایش به فرهنگ غربی بعدها در آثار وی نیز متجلی شد. او از مشهورترین نویسندگان امروز ژاپن است که آثارش به بیش از ۵۰ زبان ترجمه شده و میلیون‌ها نسخه از آن‌ها به فروش رفته است. داستان‌های او اغلب نهیلیستی و سوررئالیستی و دارای تم تنهایی و از خودبیگانگی است.

برشی از متن:

هرگاه با قضاوتی ناعادلانه روبه رو می‌شوم (دست کم از نظر طرز فکرم) و یا کسی که به او اعتماد دارم شرایطم را درک نمی‌کند، کمی بیشتر از حد معمول می‌دوم. انگار بخواهم آن بخش از نارضایتی درونی را از راه خستگیِ جسم از خود دور کنم.