پی گیر اخبار نباشید

در سال 2013 رولف دوبلی در مقابل اتاقی مملو از روزنامه نگاران ایستاد و اعلام کرد که اخبار را نمی خواند. باعث شورش شد. اکنون او سرانجام فلسفه خود را به تفصیل بیان می کند. و به آنچه گفته عمل می‌کند: یک دهه است که اخبار را نخوانده است. توقف خواندن اخبار مانیفست دوبلی در مورد خطرات سمی ترین شکل اطلاعات – اخبار است. او آسیب هایی را که به تمرکز و رفاه ما وارد می کند نشان می دهد و اینکه چگونه یک احساس نابجای وظیفه می تواند رفتار ما را به اشتباه هدایت کند. کتاب پیگیر اخبار نباشید رولف دوبلی به خواننده راهنمایی می‌کند که چگونه بدون خبر زندگی کند، و دستاوردهای بالقوه زیادی که باید داشته باشیم: اختلال کمتر، زمان بیشتر، اضطراب کمتر، بینش بیشتر. در دنیای پر از اختلال و تفرقه، خواندن اخبار را متوقف کنید صدای خوشایند آرامش و خرد است.

• درباره کتاب پیگیر اخبار نباشید

می‌گویند صد‌گام به عقب برابر هزار گام به‌پیش است. از دیرباز، ژاپنی‌ها به این سبک پیاده‌روی می‌کردند. در کهن‌ترین حکمت‌های بشری، برای تغییر خط‌مشی زندگی، از همین الگو پیروی می‌کردند: از آنچه بیشی بکاه و بر آن چه کمی بیفزای.

امروزه نیز شماری در روانشناسی مدرن بر این باورند که زمانی انسان به تعادل می‌رسد که به سوی قرینه‌ی خویش بازگردد. اگر شما از طرفداران این نگرش‌ها باشید یا به بیماری خوره‌ی خبری مبتلا شده باشید، خواندن کتاب پیگیر اخبار نباشید پیشنهاد خوبی به نظر می‌رسد.

دوبلی در کتاب «پیگیر اخبار نباشید!» در پی منع مخاطب از بازشناسی خبر درست از نادرست نیست. او به ‌شیوه‌ای کاملا رادیکال از شما می‌خواهد اصلا خبر نخوانید! دوبلی در این کتاب یک‌سره خبرخوانی را زیر سوال می‌برد و آن را مرضی می‌داند که باید هر چه سریع‌تر ترکش کرد. استدلال‌های دوبلی به‌شدت قابل تأمل هستند و پربیراه نیست وقتی می‌گوید شما با خواندن اخبار هیچ چیز مفیدی به زندگی خود اضافه نمی‌کنید. به‌خصوص با گسترش اینترنت و رواج سایت‌های خبری، هر بنگاه خبری در تلاش به دام انداختن مخاطبان است؛ دامی که این نوع بنگاه‌ها می‌چینند این است که به شما می‌گویند برای شما اخباری مهم در آستین دارند، درحالی‌که دوبلی اعتقاد دارد اگر حتی هیچ‌کدام‌شان را هم نخوانید یا نشنوید، هیچ چیزی از زندگی شما کم نمی‌شود.

رولف دوبلی در خواندن اخبار منفی، دلایلی روانپزشکی و پزشکی مطرح می‌کند که کاملا اثبات‌شده است، اما حتی خواندن اخبار مثبت را هم در بهترین شکل، بیهوده می‌داند؛ کاری که کیفیت زندگی هیچ‌ کسی را بالاتر نبرده است.

اگر شما هم معتاد به اخبار شده اید و یا به دنبال خالی ساختن زندگی خود از هیاهوی بیهوده‌اید، اگر به دنبال آرامش در زندگی هستید و از هجم زیاد اخبار متناقض کلافه شده اید کتاب پیگیر اخبار نباشید رولف دوبلی را به شما پیشنهاد می کنیم.

• درباره نویسنده

• برشی از متن

«سلام. اسم من رولف است، یک معتاد به اخبار.» اگر مانند الکلی‌ها، برای معتادان به اخبار نیز گروه‌های خودیاری‌ای وجود داشت، به این امید که بهتر درکم کنند این‌گونه خودم را به جمع معرفی می‌کردم. از آن زمان بیش از ده سال می‌گذرد.

همه‌چیز به شکلی بسیار عادی شروع شد. من در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمدم و با روال رایج دریافت اخبار بزرگ شدم. اگر شما هم در دههٔ هفتاد میلادی کم‌سن‌وسال بوده‌اید، احتمالاً با چنین تجاربی آشنایی دارید. ساعت ۶:۳۰ صبح همهٔ روزهای کاری هفته، صدای پسر روزنامه‌رسان را می‌شنیدم که روزنامه را در صندوق‌پستی جلو در می‌انداخت. چند لحظه بعد، مادرم بی‌آن‌که پا از خانه بیرون بگذارد، از شکاف میان در و با چرخش ماهرانهٔ مچ دستش، روزنامه را بیرون می‌کشید. در راه آشپزخانه، روزنامه را به دو بخش تقسیم می‌کرد و، به انتخاب خودش، یکی را مقابل پدرم می‌گذاشت و دیگری را پیش خود نگه می‌داشت. حین خوردن صبحانه، والدینم بخش‌های مختص خود را ورق می‌زدند و سپس آن‌ها را با هم عوض می‌کردند.

رأس ساعت هفت صبح، به گزارش‌های خبری رادیو ملی سویس گوش می‌کردیم. طولی نمی‌کشید که پدرم به محل کارش می‌رفت و ما بچه‌ها هم روانهٔ مدرسه می‌شدیم. سر ظهر، کل خانواده برای ناهار دور هم جمع می‌شد. کمی بعدتر و حدود ساعت ۱۲:۳۰ ظهر باز به اخبار رادیو گوش می‌دادیم. حوالی ساعت ۶:۳۰ بعدازظهر و هنگام شام هم همین‌طور. ساعت ۷:۳۰، نوبت می‌رسید به اتفاق برجستهٔ عصرگاهی‌مان: تاگس‌شو، برنامه‌ای دربارهٔ وقایع روز که از تلویزیون ملی سویس (نسخهٔ سویسی بی‌بی‌سی) پخش می‌شد.

اخبار در زندگی من به همان اندازه پُررنگ بود که اوالتین در صبحانه‌ام. بااین‌حال، حتی آن زمان هم حس غریبی به من می‌گفت که یک جای کار می‌لنگد. برایم حیرت‌آور بود که روزنامه‌ها هر روز و هر روز در یک قطع و با ضخامتی یکسان تحویل داده می‌شدند. روزنامهٔ محلی لوتسرنر نویسته ناخریشتن که والدینم مشترک آن بودند، تشکیل شده بود از بخشی یک‌صفحه‌ای دربارهٔ اخبار خارجی، بخشی یک‌صفحه‌ای دربارهٔ امور مالی، بخشی دوصفحه‌ای دربارهٔ شهر لوسرن  و الی آخر. فرقی نمی‌کرد وقایع روز قبل پُرشمار بوده‌اند یا اندک. در آن دوران، یکشنبه‌ها روزنامه‌ای در سویس منتشر نمی‌شد اما نسخهٔ دوشنبه‌ها نیز دقیقاً هم‌حجم روزهای دیگر (سی و شش صفحه) بود، با این‌که اخبار دو روز، یعنی شنبه و یکشنبه را پوشش می‌داد.

صفحه 14 و 15 کتاب پیگیر اخبار نباشید