بلوار دل های شکسته

معرفی کوتاه

بلوار دل های شکسته

بلوار دل های شکسته سرآمد سبک پرویز دوائی (بله، سبک) است و تقریبا همه قطعه ها عاشقانه اند. خیال هایی درباره عشق های کوتاه و گذرا و بی فرجام و گاه بدفرجام. دوایی اغلب راوی و توصیف کننده عشق های بی وصال است. شاید بنا به آموزه ای یا دیدگاهی که خاستگاهش قطعا شرق است، عشق در فراق معنا می دهد و کامل و بی شائبه است، بی پیرایه اس، هرچند که اغلب شاعران در آرزوی وصال سروده اند.

عاشقانه های دوائی اغلب بی کلام هستند و در نگاه و خیال خلاصه می شوند، بس که معشوق های خیال او اثیری و افسانه ای اند و در عینیت و وصال فرو می ریزند. شاید در تماس و وصال، لک برمی دارند، چرک و زمینی می شوند.

زیباترین و بیشترین نوشته های دوائی همین عاشقانه های او هستند. اما با اینکه شورانگیزترین بخش های این نوشته ها توصیف ظاهر محبوب است، نشانی از اروتیسم در این توصیف ها نیست. و همین عشق و زیبایی را از نگاه او به جلوه های مقدس هستی بشر تبدیل می کند.

برشی از متن کتاب بلوار دل های شکسته

گاهی گذارم را، گاهی که دلم غروبی، شبی، صبح زودی برایش تنگ می‌شد گذارم را با ترس و اشتیاق به زیر دیوار بلند باغ خانه‌اش می‌کشاندم …

می‌زدم می‌انداختم توی کوچه درختی که ساکت بود. دکان و بازار نبود. الاغی با بار نمک رد نمی‌شد فقط گاهی سمنو گذر داشت و گوهر شب‌چراغ ماهی سرخ در تنگ آبی به سوی سفره هفت‌سین. پسربچه‌ای می‌گذشت که بر سرش سبزه روئیده بود. چهره باور پنج‌سالگی‌ام را داشت.

می‌آمدم سر کوچه، کمی مکث می‌کردم تا قلبم آرام شود. سراسر کوچه درخت باران بود. انتهای کوچه در مه سبزی محو می‌شد، در پرده – پرده رنگ‌هایی که از یاد دامن او برمی‌خاست، که گاهی می‌آمد و لای در می‌ایستاد.

پایه درخت‌ها در نهر نامنظمی بود که زلال و زمزمه گر از قناتی در زیر دیوار باغی بیرون می‌آمد. دختربچه‌ای گذشت که روبان ارغوانی به گیسو و شمعی روشن در دست داشت.

گاهی فقط از سر کوچه نگاه می‌کردم و رد می‌شدم، ولی گاهی که خیلی دلم تنگ می‌شد خودم را به زیر دیوار باغ می‌رساندم. از پشت دیوار می‌گذشتم. با ترس و اشتیاق گاهی به دیوار نگاه می‌کردم و حسرت آن سوی دیوار را داشتم. تا آن زمان هر چه دیده بودمش در گذرهای کوتاه کوچه بود. گاهی هم می‌آمد و لای در می‌ایستاد که یک باریکه از دامن‌اش، کبود یا آسمانی، پیدا بود. کوچه به ترنم درمی‌آمد. گاهی که به دلش می‌افتاد، یک هلال از صورت اش یا تابی از گیسویش را به منظر کوچه عرضه می‌کرد و این در ساعت طالع خوش بود.

آدم از زیر دیوار می‌گذشت و در جانش ارتعاش آرزوی مجاورت با این دیوارها بود که آن طرفش باغ به نفس او عطرآگین بود. فکر می‌کردی، مثل همان همیشه تلخِ حسرت‌آلودِ قشنگِ عزیز، فکر می‌کردی آن طرف دیوار چه خبر است؟…