آوازهایی زیر سایه تمارا

معرفی کوتاه

آوازهایی زیر سایه تمارا

این آخرین چیزی است که محمد عفیفی قبل از این که به جهان دیگرش منتقل شود نوشته. جهانی که احتمالاً به سادگی و صداقت همین جهانش است، جهان زمینی اش؛ خانه و باغچه اش که تمام زندگی اش بودند. مخصوصاً در روزهای آخر که به زندگی با چشم یک هنرمند و فیلسوف می نگریست.

زیبا ترین چیزی که در این کتاب وجود دارد نفی وجود نویسنده است. عفیفی دربارهٔ دنیای اطرافش می نویسد. دنیایی که او درمیان آن است اما تو حتی یک لحظه حس نمی کنی که او در جایگاه نویسنده آن جا حضور دارد. او تو را به یک قاب یا یک پنجرهٔ جادویی تبدیل می کند که از پشت آن ریزترین جزییات و عادی ترین چیزها را می بینی که چیزهایی غیر عادی، به یک اثر هنری، تبدیل شده اند